Odpowiedzi specjalisty

        
  1. Jak można pomóc choremu z dolegliwościami zaparcia?

    Najważniejsze jest rozpoznanie – w tym celu należy codziennie pytać chorego o wypróżnienie i najlepiej odnotowywać otrzymane informacje w kalendarzu. Jeżeli stwierdzimy, ze chory ma kłopoty z oddaniem stolca należy poradzić się pielęgniarki lub lekarza, co dalej zrobić. Nie wykluczone, że trzeba będzie podać leki przeczyszczające lub nawet wykonać wlewkę doodbytniczą. Nie należy działać na własną rękę nie znając przyczyny zaparcia.

    W sytuacji, gdy dojdzie do zaczopowania odbytnicy kałem, pielęgniarka będzie zmuszona usunąć ręcznie masy kałowe z odbytnicy – jest to niekiedy niezbędny zabieg, gdyż chory sam sobie nie poradzi, a wykonanie wlewki też nie zmieni sytuacji.

    mgr Anna Glowacka

  2.     
  3. Jak można uniknąć powracania problemów związanych z zaparciami?

    Należy wdrożyć profilaktykę. Pomocna będzie modyfikacja diety (dieta bogato resztkowa, duża zawartość błonnika, dobre nawodnienie chorego), zapewnienie ruchu czynnego i biernego, regularne podawanie środków przeczyszczających dostosowanych do rodzaju zaparcia.

    Podział preparatów przeczyszczających
    1. Środki zwiększające masę kałową: otręby, metyloceluloza, siemię lniane
    2. Detergenty przeczyszczające – środki ściągające wodę do światła jelita grubego- dokusan sodowy (Dipolaxan)
    3. Środki działające osmotycznie j.w, ale krótko (Lactuloza, Sorbitol, sól gorzka)
    4. Leki stymulujące perystaltykę jelita (Alax, Xenna, Bisacodyl)

    W profilaktyce zaparć istotna jest rehabilitacja dostosowana do kondycji i możliwości chorego.

    mgr Anna Głowacka

  4.     
  5. Jak uzyskać orzeczenie o niepełnosprawności?

    Orzeczenia wydają powiatowe zespoły orzekania o stopniu niepełnosprawności. Zwykle działają przy starostwach powiatowych lub w urzędach miast. Osoba, która chce uzyskać takie orzeczenie musi pobrać z siedziby zespołu wniosek o jego wydanie i uzupełnić o następujące informacje: dane personalne, adres zamieszkania, cel wydania orzeczenia, a także określić sytuację zawodową i społeczną chorego, informując jednocześnie, czy wniosek jest składany po raz pierwszy, czy też już wcześniej zwracaliśmy się z prośbą o orzeczenie niepełnosprawności na rzecz chorego. Do wniosku należy dołączyć aktualne zaświadczenie o stanie zdrowia, wydane przez lekarza, który opiekuje się chorym (lekarza pierwszego kontaktu, bądź lekarza specjalistę). Ważne jest również zebranie i dołączenie do wniosku pełnej dokumentacji medycznej (kserokopie kart informacyjnych ze szpitala, wyniki badań lekarskich, konsultacji diagnostycznych). Dokumentacja ta umożliwi określenie zakresu niepełnosprawności i okresu, w którym wystąpiła po raz pierwszy.

    Wniosek wraz z całą dokumentacją składa sam zainteresowany lub jego rodzina. W imieniu chorego może to również zrobić osoba niespokrewniona, np. opiekun. Dokumentację można również wysłać pod właściwy adres listem poleconym. Po otrzymaniu wszystkich dokumentów zespół wyznacza datę posiedzenia, o której zawiadamia na piśmie osobę zainteresowaną. Posiedzenie może się odbyć bez udziału chorego tylko wtedy, gdy lekarz orzecznik stwierdzi, że zgromadzona dokumentacja medyczna jest wystarczająca lub w sytuacji, gdy stan zdrowia osoby ubiegającej się o orzeczenie niepełnosprawności nie pozwala na stawienie się przed komisją (wymóg potwierdzenia tego faktu przez orzeczenie lekarskie). Wniosek powinien być rozpatrzony w ciągu miesiąca od dnia jego złożenia, ale prawo dopuszcza przedłużenie okresu jego rozpatrywania w sprawach szczególnie skomplikowanych.

    mgr Grażyna Jaroszyk

  6.     
  7. Co daje orzeczenie o niepełnosprawności?

    Osoby, które mają orzeczenie o niepełnosprawności mogą liczyć na pomoc w postaci finansowej, np.: bezpłatne lub tańsze bilety w komunikacji miejskiej, możliwość odliczeń podatkowych – tzw. podatkowa ulga rehabilitacyjna (niepełnosprawni odpisują ją od dochodu w czasie rozliczeń z fiskusem), czy świadczenie pielęgnacyjne dla opiekuna, który musiał zrezygnować z pracy.

    mgr Grażyna Jaroszyk

  8.     
  9. Jak można określić niepełnosprawność?

    Komisja podczas decydowania o niepełnosprawności i jej stopniu bada trzy czynniki:

    1. niezdolność do pracy

    2. konieczność sprawowania opieki nad daną osobą

    3. konieczność udzielania jej pomocy

    W zależności od tych czynników komisja może wydać orzeczenie:

    o stopniu znacznym – gdy chory jest całkowicie niezdolny do wykonywania pracy zarobkowej z powodu fizycznego, psychicznego lub umysłowego naruszenia sprawności organizmu lub jest zdolny, ale jedynie w warunkach pracy chronionej; gdy nad chorym musi być sprawowana opieka, gdyż nie potrafi sam zadbać o higienę osobistą, wymaga karmienia przez drugą osobę, nie jest w stanie samodzielnie prowadzić gospodarstwa domowego, utrzymywać kontaktów z otoczeniem; chory jest zależny od otoczenia, potrzebuje wsparcia w procesie leczenia, rehabilitacji, edukacji, odgrywania ról społecznych

    o stopniu umiarkowanym – gdy chory jest niezdolny do pracy lub jest zdolny jedynie w zakładzie pracy chronionej i tymczasowo potrzebuje wsparcia w procesie leczenia, rehabilitacji, edukacji, prowadzeniu gospodarstwa domowego, odgrywaniu ról społecznych
    o stopniu lekkim – gdy niesprawność organizmu chorego powoduje ograniczenia w wykonywaniu pracy zarobkowej, których konsekwencją jest obniżenie wydajności pracy na danym stanowisku w porównaniu z wydajnością, jaką wykazują osoby o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną; osoba ma trudności w relacjach z otoczeniem według przyjętych norm społecznych

    mgr Grażyna Jaroszyk

  10.     
  11. Jakie są przyczyny nietrzymania moczu u przewlekle chorych?

    Nietrzymanie, czyli oddawanie moczu poza wolą i niekiedy świadomością chorego może występować zarówno w przypadku zaburzeń somatycznych, jak i psychicznych. Ważne, żeby uświadomić sobie, że najczęściej nie jest to przejawem przekory chorego. Jest to często zaburzenie przewlekłe i niejednokrotnie nieodwracalne.

    Do najczęściej występujących przyczyn należą:
    – nieprawidłowe działanie zwieraczy
    – silne uczucie parcia i przepełnienie pęcherza spowodowane przez zmiany zapalne lub nowotworowe w układzie moczowym (np.przerost gruczołu krokowego)
    – zaburzenia świadomości chorego, np. demencja
    – zaburzenia czucia np. w cukrzycy (tzw. neuropatia cukrzycowa)

    mgr Anna Głowacka

  12.     
  13. Jakie zaburzenia mogą być skutkiem nietrzymania moczu?

    U chorego nieprzytomnego ryzyko powstania zaburzeń jest większe, gdyż nie sygnalizuje on żadnego dyskomfortu związanego z bezwiednym oddaniem moczu. U takich chorych należy skupić się zwłaszcza na bardzo dokładnej pielęgnacji.

    Najbardziej zagrożona jest skóra pośladków i krocza. Mogą powstać podrażnienia w postaci silnych odczynów zapalnych. Jeżeli chory jest osobą leżącą i nie ma materaca przeciwodleżynowego, wzrasta ryzyko powstania odleżyn.

    Przy zachowanej świadomości chorego nietrzymanie moczu może wywołać społeczną izolację. Chory przytomny, u którego występuje problem nietrzymania moczu najczęściej odczuwa ten problem jako niezwykle wstydliwy.  Grozić to jego izolacją, odsunięciem się i rezygnacją z kontaktów z innymi z powodu krępujących go sytuacji, których nie potrafi przewidzieć.

    mgr Anna Głowacka/red

  14.     
  15. Jak należy sobie radzić z problemem nietrzymania moczu?

    Należy skonsultować się z lekarzem i ustalić, jaka jest przyczyna nietrzymania moczu i próbować (jeżeli to możliwe) tę przyczynę zlikwidować. Zawsze należy chorego otoczyć troską i zrozumieniem – omawiana dolegliwość może spowodować utratę poczucia własnej godności.

    Pielęgnacja chorego powinna być bardzo dokładna. Należy zapewnić choremu jednorazowe wkładki lub pieluszki i podkłady, które powinno się zmieniać bardzo często. Po każdej zmianie pieluszki należy umyć skórę krocza i pośladków – wskazane chusteczki jednorazowe nasączone substancjami przeciw zapalnymi i regenerującymi skórę. Po tych czynnościach należy narażoną na drażniące działanie moczu skórę natłuścić albo maścią z witaminą A, albo kremem natłuszczającym – ochronimy w ten sposób naskórek i skórę właściwą przed uszkodzeniami.

    Gdy mocz zacznie jednak w sposób intensywny uszkadzać skórę poza w/w czynnościami należy rozważyć możliwość założenia cewnika do pęcherza moczowego. Należy jednak mieć na względzie, że cewnik powinien być rozwiązaniem ostatecznym i u niektórych chorych tylko czasowym. U tych chorych wzrasta bowiem ryzyko zakażenia dróg moczowych. Zawsze należy tę kwestię omówić z lekarzem

    mgr Anna Głowacka

  16.     
  17. Czy z cewnikiem chory może się poruszać?

    Tak, na końcu cewnika znajduje się uszczelniający balonik i gdy chory wstaje, czy chodzi balonik ten zapobiega wysunięciu się cewnika. Z uwagi na ryzyko zakażenia cewnika podczas rozłączania worka, nie zaleca się tej czynności, mimo że mogłaby znacznie ułatwić choremu poruszanie się.

    mgr Anna Głowacka

  18.     
  19. Na co należy szczególnie zwrócić uwagę pielęgnując chorego z cewnikiem założonym do pęcherza moczowego?

    – należy zadbać o to, by worek z moczem nie był unoszony powyżej poziomu pęcherza (podczas takich manewrów może dojść do cofnięcia się do pęcherza moczu zalegającego w cewniku i przewodzie do worka, mocz ten może być już zakażony)
    – należy systematycznie obserwować jaka ilość moczu jest wydalana na dobę
    – należy opróżniać worek nie dopuszczając do sytuacji skrajnego przepełnienia
    – należy obserwować wygląd moczu – jego kolor (słomkowy) i przezroczystość (powinien być klarowny), wszystkie niepokojące spostrzeżenia należy zgłosić lekarzowi/pielęgniarce
    – jeżeli mocz wycieka obok cewnika nie należy płukać cewnika, trzeba go wymienić
    – należy dbać o higienę ujścia cewki moczowej (miejsce gdzie wchodzi cewnik): można je myć płynem do higieny intymnej i następnie płukać wodą, po osuszeniu jałowy gazik nasączamy Octeniseptem i zakładamy na ujście cewki moczowej na około 3 minuty
    – bardzo istotna jest obserwacja temperatury ciała chorego – pacjenci przewlekle cewnikowani narażeni są na nawracające zakażenia układu moczowego

    mgr Anna Głowacka

* Wszystkie pola formularza są wymagane

W możliwie szybkim terminie, z reguły nie przekraczającym 24 godzin, prześlemy na podany adres e-mail odpowiedź specjalisty.

*Aby przesłać nam swoje pytanie należy wpisać je w pole „Twoje pytanie” oraz podać adres e-mail. Nie wymagamy od Państwa podawania żadnych innych danych kontaktowych, a adres e-mail pozostanie wyłącznie do wiadomości Redakcji.

W ramach formularza kontaktowego udzielamy odpowiedzi w dni robocze – od poniedziałku do piątku – jedynie na pytania dotyczące opieki nad przewlekle chorym pacjentem. Przekazywane Państwu informacje będą miały charakter ogólny, bez odnoszenia się do konkretnych przypadków medycznych, w których dla postawienia właściwej diagnozy niezbędny będzie bezpośredni kontakt ze specjalistą.



Dziękujemy za wysłanie wiadomości.