Odpowiedzi specjalisty

        
  1. Tata miał udar krwotoczny, stan jest ciężki. Jakie mogą być szanse przeżycia?

    Tata miał udar krwotoczny, stan jest ciężki. Poznaje nas, chętnie je. Minęło 2 tygodnie i ma zapalenie cewki moczowej. Czy cewnik jest konieczny? Zdrową rękę ma przywiązana do łóżka – czy to konieczne? Ma 86 lat i nigdy nie chorował. Jest silny. Jakie mogą być szanse przeżycia? Chciałabym być przy nim cały dzień, ale brakuje mi sił.

     

    Trudno jednoznacznie mówić o rokowaniu, ogólnie można powiedzieć, że jest poważne w udarze krwotocznym. Mam wątpliwości, a nawet wydaje mi się, że wiązanie kończyn jest zbyt często stosowane, ale niestety takie jest rutynowe postępowanie na oddziałach neurologicznych tłumaczone pobudzeniem pacjentów. Cewnik zapobiega możliwości dostawania się moczu w okolice skóry krocza, co zmniejsza ryzyko wystąpienia odleżyn, cewnik jest też przydatny przy zatrzymaniu bądź nietrzymaniu moczu.

    To dobrze, że chce Pani spędzać jak najwięcej czasu z Tatą, na pewno to bardzo pomaga Pani Tacie. W tej trudnej dla Pani sytuacji wydaje mi się, że ważne i pomocne byłoby wsparcie psychiczne dla Pani – może od kogoś z Pani bliskich, a może bardziej z kimś z zewnątrz rodziny, np. spotkanie z psychologiem, który powinien być dostępny na każdym oddziale neurologicznym.

     

    Wojciech Leppert

    Serwis opiekawdomu.info

  2.     
  3. Opiekuję się mamą w wieku 89 lat po złamaniu biodra, jaka powinna być rehabilitacja po operacji?
    Opiekuję się mamą w wieku 89 lat po złamaniu biodra, jaka powinna być rehabilitacja 3 tyg. po operacji?
    złamania u ludzi w starszym wieku bywają niebezpieczne ze względu na często towarzyszące im powikłania m. in.:
    – niewydolność krążeniowo-oddechową
    – odleżyny
    – zapalenie płuc
    – zakrzepicę
    Dlatego bardzo istotne jest wczesne zapobieganie ich powstaniu i uruchomienie pacjenta. Istnieją wytyczne dotyczące postępowania rehabilitacyjnego po złamaniu w okolicy stawu biodrowego. Jednakże zawsze należy wziąć pod uwagę inne czynniki, które mogą wskazywać konieczność zmiany postępowania i odstępstwo od ustalonych norm. Wpływ na przebieg usprawniania mają np. wiek pacjenta, ogólny stan zdrowia pacjenta, choroby współistniejące, poziom aktywności fizycznej pacjenta przed złamaniem, skłonność do współpracy pacjenta z fizjoterapeutą, itd.
    Podane przez Panią informacje nie są wystarczające, abym mogła udzielić precyzyjnej odpowiedzi. Nie wiem, jakie zostało podjęte postępowanie lecznicze. W jaki sposób dokonano zespolenia kości? Czy zastosowano pręty czy może endoprotezoplastykę?
    Ogólnie, rehabilitacja polega na jak najszybszym przywróceniu sprawności sprzed złamania. Podstawowe ćwiczenia pacjent powinien poznać w szpitalu w I dobie po operacji. Powinien je kontynuować, dopóki nie wróci do sprawności sprzed nieszczęśliwego zdarzenia. Powinien wykonywać ćwiczenia oddechowe,  ćwiczenia izometryczne (napinanie mięśni czworogłowych uda oraz mięśni pośladkowych), ćw. czynne stawu skokowego, ćw. wspomagane st. kolanowego i biodrowego (zgięcie, wyprost), aby uzyskać prawidłowy zakres ruchu i siłę mięśniową. Istotna jest również wczesna pionizacja. Sadzanie pacjenta z opuszczonymi nogami, wstawanie przy balkoniku i nauka chodu. W miarę poprawy stanu pacjenta wzrostu siły mięśniowej i ogólnej kondycji pacjent powinien wykonywać ćwiczenia samodzielnie, bez pomocy innych, uczy się chodzić o kulach po powierzchni płaskiej oraz schodach. W końcu chodu bez zaopatrzenia ortopedycznego. Stopniowo wydłuża czas spaceru i długość pokonywanej drogi.
    Aby zapewnić mamie bezpieczeństwo i zmniejszyć poziom lęku przed kolejnym upadkiem zalecam bezpośrednią konsultację z fizjoterapeutą, który spotka się z Pani mamą, oceni jej obecny stan fizyczny i zleci wykonywanie odpowiednich ćwiczeń, dostosowanych do jej możliwości.
    Może pani również poprosić lekarza rodzinnego lub ortopedę o skierowanie na rehabilitację poszpitalną lub w warunkach domowych. Istnieją specjalistyczne placówki opiekuńczo-lecznicze, które zajmują się usprawnianiem osób starszych na oddziale szpitalnym lub Ośrodki Rehabilitacji Ambulatoryjnej, które wykonują świadczenia rehabilitacyjne w domu pacjenta w ramach umowy z NFZ.

    Maria Naglak

    Serwis Opiekawdomu.info
  4.     
  5. Czy po skręceniu stawu skokowego można mieć obrzęk limfatyczny?

    Po dwukrotnym skręceniu stawu skokowego zrobił mi się obrzęk limfatyczny. Jest już twardy i nie schodzi po nocy. Zrobiłam RM ale nie ma mowy o tym co jest nie tak. Nie ma zmian patologicznych w obrębie kości, więzadeł. Czy lekarz by napisał, że to obrzęk limfatyczny? Czy muszę zrobić jeszcze jedno badanie w tym kierunku? Gdzie szukać pomocy? Czy bandażowanie daje dobre efekty we wczesnym stadium?

     

    Witam!

    Obrzęk pourazowy występuje praktycznie zawsze po złamaniach kości, skręceniach stawów kończyn. Zdarza się, że wycofuje się w ciągu kilku dni, czy tygodni wraz z postępem procesów regeneracyjnych. Niestety, często dochodzi do powstania obrzęku przewlekłego, zwłaszcza przy nawracających urazach. Wówczas, w okolicy stawu powstaje przewlekły stan zapalny i obrzęk, który ogranicza znacznie regenerację tkanek i ich prawidłowe gojenie się. Długotrwałe utrzymywanie się obrzęku powoduje zwłóknienia tkanek, stwardnienie i brak elastyczności skóry, co wpływa również na ograniczenie ruchomości w obrębie stawu oraz bolesność. Czasem podczas urazu może dojść do zniszczenia naczynia limfatycznego – w takim przypadku, obrzęk często utrzymuje się, a nie leczony ma skłonność do progresji. Zwalczanie lub zmniejszenie obrzęku ma bardzo duże znaczenie dla prawidłowego gojenia się tkanek.
    W obrzęku pourazowym zaleca się stosowanie kompleksowej terapii przeciwobrzękowej, która zmniejszy stan zapalny, rozbije powstałe dotychczas zwłóknienia tkanek, przyspieszy regenerację tkanek, usprawni odpływ chłonki i zapobiegnie kolejnym powikłaniom. Na razie nie musi Pani robić dodatkowych badań, proszę poddać się serii zabiegów z zakresu drenażu limfatycznego i bandażowania. Odpowiednie ćwiczenia również pozwolą uelastycznić i wzmocnić tkanki oraz poprawią czucie głębokie, co wpłynie na zmniejszenie prawdopodobieństwa wystąpienia ponownego skręcenia stawu. Na koniec terapii powinna Pani zakupić podkolanówkę uciskową, która podtrzyma efekt terapii. Prawdopodobnie obrzęk będzie powracał, dlatego powinna pani zwrócić szczególną uwagę na profilaktykę -unikać kolejnych urazów, wysokich temperatur (kąpieli w gorącej wodzie, sauny, opalania), nosić profilaktycznie podkolanówki uciskowe i w razie konieczności powtarzać zabiegi z zakresu KTP.
    Proszę szukać certyfikowanego terapeuty z zakresu Kompleksowej Terapii Przeciwobrzekowej, gdyż nie każdy „masaż limfatyczny” przynosi oczekiwane efekty! Na terenie Poznania Kompleksowa terapia Przeciwobrzękowa jest dostępna m. in. w Ośrodku Rehabilitacji Dziennej na os. Rusa – w budynku Hospicjum Palium.
    Maria Naglak
  6.     
  7. Czy obłożnie chory może zostać zignorowany przez Ośrodek Domowej Opieki Paliatywnej?

    Czy obłożnie chory od przeszło dwóch lat, 77-letni emeryt, może zostać zignorowany przez Ośrodek Domowej Opieki Paliatywnej? Choroby, na które choruje to cukrzyca i początkowe stadium Parkinsona. Chory przeszedł także dwa udary.

     

    Witam!

    Zgodnie z wytycznymi Narodowego Funduszu Zdrowia nie możemy objąć opieką hospicyjną wszystkich ciężko chorych pacjentów. Naszą opieką objęci są przede wszystkim chorzy z chorobą nowotworową. Przykro mi, ale wymienione schorzenia nie kwalifikują do objęcia opieką Poradni Medycyny Paliatywnej czy też Hospicjum Domowego. Są to ograniczenia wynikające z kontraktu z Narodowym Funduszem Zdrowia, które zostały nam nałożone i których musimy przestrzegać, gdyż w innym przypadku szpital ponosi konsekwencje finansowe. Parkinson, cukrzyca, przebyte udary to schorzenia, które kwalifikują chorego do opieki długoterminowej. Opieka długoterminowa sprawowana jest nad osobami przewlekle i obłożnie chorymi w ich domach, którzy nie potrzebują hospitalizacji. Oferowana jest ona osobom, które ze względu na swój stan zdrowia wymagają specjalistycznej opieki pielęgniarskiej i lekarskiej, jednakże opieka długoterminowa nie może być przeznaczona osobom w terminalnej fazie choroby nowotworowej.
    W każdym rejonie zamieszkania znajdują się placówki medyczne świadczące usługi w tym zakresie. Nie znam rejonu zamieszkania, ale takie informacje można uzyskać od lekarza rodzinnego, pod którego opieką jest pacjent.

    mgr Grażyna Jaroszyk

    Serwis www.opiekawdomu.info

  8.     
  9. Jak wprowadzić żywienie pozajelitowe?

    Mam chorego męża na raka żołądka – jest bardzo osłabiony i potrzebuje żywienia dożylnego. Jak wprowadzić takie odżywianie?

     

    Żywienie pozajelitowe stosowane jest w warunkach oddziału, jeżeli efekt jest zadowalający i rodzina zostanie przeszkolona, może być kontynuowane w domu. Kwalifikacji dokonuje lekarz opieki domowej hospicjum, po zbadaniu chorego oraz rozmowie z pacjentem i rodziną. Ważne jest zdanie pacjenta w podejmowaniu zwykle trudnej decyzji, jaką jest włączenie żywienia pozajelitowego u chorych w opiece paliatywnej.

    Postępowanie takie ma sens, jeżeli pacjent nie może być odżywiany drogą naturalną bądź przez przetoki zakładane do żołądka lub rzadziej do jelita. Żywienie pozajelitowe u niektórych chorych pozwala przedłużyć i poprawić jakość życia, ale wiąże się także z ryzykiem działań niepożądanych, związanych m.in. z koniecznością założenia tzw. kontaktu centralnego (do głównego naczynia żylnego) i przetaczania znacznej objętości płynów, zawierających składniki odżywcze, a także możliwych powikłań
    infekcyjnych i metabolicznych. Ważne jest dokładne monitorowanie chorych, co pozwala na zmniejszenie ryzyka wystąpienia powikłań w warunkach leczenia na oddziale.
    dr Wojciech Leppert

  10.     
  11. Czy opatrunki specjalistyczne stosowane w leczeniu odleżyn są refundowane?

    Czy opatrunki specjalistyczne stosowane w leczeniu odleżyn są refundowane w ramach hospicjum domowego, hospicjum stacjonarnego bądź pielęgniarskiej opieki długoterminowej czy też pacjent musi je zakupywać na podstawie recepty?

    W leczeniu odleżyn stosuje się przede wszystkim plastry Granuflex. Odpłatność w przypadkach przewlekłych owrzodzeń, w tym również odleżyn wynosi 30%. Całkowita refundacja Granuflexu występuje tylko i wyłącznie w przypadku pęcherzykowatego owrzodzenia skóry. Nawiązując do Pani pytania nie ma refundacji w ramach Hospicjum Domowego, jak również w ramach opieki długoterminowej. Inna jest sytuacja jeśli pacjent przebywa w Oddziale Medycyny Paliatywnej Hospicjum Stacjonarnego, wówczas niezbędne leki, środki medyczne i materiały opatrunkowe wszelkiego typu są pacjentowi zapewnione nieodpłatnie, na czas pobytu.

    Grażyna Jaroszyk

    Serwis www.opiekawdomu.info
  12.     
  13. Jakie dokumenty należy przedstawić, by chory został objęty opieką paliatywną w domu?

    Jakie dokumenty należy przedstawić, by chory został objęty opieką paliatywną w domu? Czy takie wizyty są odpłatne?

     

    Hospicjum Domowe i Poradnia Medycyny Paliatywnej zapewnia opiekę paliatywną (oczywiście w ramach kontraktu z NFZ) chorym z zaawansowanymi, nie poddającymi się leczeniu chorobami nowotworowymi, a także w innych schorzeniach przewlekłych, postępujących, zagrażających życiu. Opieka ta obejmuje nie tylko postępowanie objawowe (leczenie bólu, duszności, nudności itp.), ale także daje wsparcie psychologiczne, socjalne, umożliwia dostęp do wypożyczalni sprzętu medycznego.

    Oczywiście należy zgłosić chorego (zarejestrować) w celu objęcia opieką paliatywną. Obecność chorego podczas zgłoszenia nie jest konieczna.
    Wymagane są dokumenty:

    • Dokument tożsamości pacjenta
    • Dokumentacja medyczna z ostatniego okresu, jak również skierowanie od lekarza rodzinnego lub lekarza z oddziału szpitalnego
    • Aktualny dokument potwierdzający prawo do świadczeń w ramach ubezpieczenia zdrowotnego.

    Po dokonaniu tych formalności wizyty zespołu Hospicjum Domowego (lekarza, pielęgniarki) odbywają się regularnie.

    Wizyty pielęgniarki – minimum 2 razy w tygodniu
    Wizyty lekarza minimum 2 razy w miesiącu.
    W sytuacjach pogorszenia się stanu zdrowia czy też nasilenia dolegliwości bólowych i objawów chorobowych wizyty odbywają się częściej, oczywiście po wcześniejszym zgłoszeniu telefonicznym.

     

    mgr Grażyna Jaroszyk

  14.     
  15. Jakie stany nagłe występują najczęściej u chorych w opiece paliatywnej?

    W zasadzie każda sytuacja, która wymaga pilnej interwencji medycznej, a nawet psychologicznej czy duchowej, może być określona mianem stanu nagłego. Do najczęściej występujących i niebezpiecznych powikłań rozwoju choroby należy zaliczyć zaburzenia metaboliczne takie, jak hiperkalcemia, czyli wzrost poziomu wapnia we krwi. Innym powikłaniem rozwoju choroby nowotworowej są przerzuty do mózgu, które mogą wywołać wiele powikłań oraz ucisk rdzenia kręgowego, najczęściej spowodowany przez przerzuty nowotworowe do kręgosłupa lub do wnętrza kanału kręgowego.

    dr Wojciech Leppert


  16.     
  17. Jakie inne stany nagłe występują u chorych w opiece paliatywnej?

    Oprócz wymienionych w poprzednich pytaniach, inne stany nagłe obejmują wiele sytuacji, które dotyczą często pacjentów w opiece paliatywnej. Może to być nagłe wystąpienie ataku bólu, duszności, krwotok z przewodu pokarmowego, z dróg oddechowych, złamanie patologiczne kości długich bądź kręgosłupa, podwyższony, bądź bardziej niebezpieczny obniżony poziom glukozy (cukru) we krwi.

    W każdej z tych sytuacji, konieczna jest dokładna ocena i najczęściej szybkie wdrożenie właściwego postępowania. Najlepiej skonsultować się wówczas, przynajmniej telefonicznie, z lekarzem bądź pielęgniarką; często niezbędne jest wezwanie pogotowia ratunkowego, celem oceny sytuacji i wykonania pilnej interwencji. Niekiedy, jeżeli rodzina czy opiekunowie posiadają odpowiednie leki i są właściwie przeszkoleni, mogą po konsultacji z lekarzem bądź pielęgniarką, podać dodatkową dawkę leku, który łagodzi ból czy duszność.

    dr Wojciech Leppert

  18.     
  19. Jak przygotować chorego na wiadomość, że chcemy go zarejestrować w hospicjum?

    Osobę chorą do opieki paliatywnej powinien kierować lekarz prowadzący lub lekarz rodzinny i to on powinien informować o tym chorego. Jeżeli to na nas spada ten obowiązek to myślę, że przede wszystkim należy odbyć szczerą rozmowę z chorym na temat tego, dlaczego chcemy zarejestrować go w hospicjum oraz jakiego rodzaju pomoc będzie mógł tam uzyskać. Warto odbyć taką rozmowę stosunkowo wcześnie, to znaczy kiedy chory będzie miał jeszcze wybór, czy chce się oddać pod opiekę hospicjum już teraz, czy też woli jeszcze trochę poczekać z tą decyzją i oswoić się z nową trudną sytuacją. Jeżeli zaczniemy o tym myśleć i rozmawiać w momencie, kiedy osoba chora będzie cierpiała z powodu bardzo już nasilonych dolegliwości, wówczas może się poczuć zagoniona w przysłowiowy „kozi róg”, ponieważ tak naprawdę nie będzie miała już żadnego wyboru. Może to spotęgować u niej uczucie strachu i przerażenia, zabraknie jej bowiem czasu na to, żeby chociaż trochę oswoić się z nową sytuacją.

    Instytucja hospicjum (domowe i stacjonarne) większości osób kojarzy się wyłącznie ze śmiercią, dlatego tak ważne jest, aby podczas rozmowy na ten temat podkreślić fakt, że głównym celem opieki paliatywnej jest łagodzenie przykrych i uciążliwych objawów, które pojawiają się wraz z rozwojem choroby, a także wspomnieć, że nie wszyscy pacjenci hospicjum umierają w krótkim czasie, niektórzy z nich pozostają pod opieką tej instytucji przez długi okres . Warto także uświadomić choremu jakie korzyści niesie ze sobą ten rodzaj opieki – będzie się on znajdował pod stałą kontrolą lekarzy specjalistów oraz wykwalifikowanych pielęgniarek, którzy w razie potrzeby będą odwiedzali go w domu, niektóre hospicja oferują także pomoc rehabilitantów, dodatkowo zarówno chory jak i jego bliscy będą mogli skorzystać z pomocy psychologa czy też pracownika socjalnego. Taka kompleksowa opieka może okazać się niezwykle pomocna w trudnych, kryzysowych sytuacjach związanych z rozwojem choroby i nasilaniem się różnych objawów.

    Odradzam natomiast zgłaszanie chorego pod opiekę hospicjum bez jego zgody i wiedzy lub też zatajania przed nim informacji, że odwiedzający go nowy lekarz oraz pielęgniarka są członkami zespołu hospicyjnego. Na dłuższą metę nie da się bowiem ukryć tej prawdy przed osobą chorą, a jej wykrycie może spowodować utratę zaufania zarówno do personelu medycznego jak i do najbliższych, co wpłynie negatywnie na proces leczenia, a także na relacje w rodzinie.

    mgr Marta Fludra

* Wszystkie pola formularza są wymagane

W możliwie szybkim terminie, z reguły nie przekraczającym 24 godzin, prześlemy na podany adres e-mail odpowiedź specjalisty.

*Aby przesłać nam swoje pytanie należy wpisać je w pole „Twoje pytanie” oraz podać adres e-mail. Nie wymagamy od Państwa podawania żadnych innych danych kontaktowych, a adres e-mail pozostanie wyłącznie do wiadomości Redakcji.

W ramach formularza kontaktowego udzielamy odpowiedzi w dni robocze – od poniedziałku do piątku – jedynie na pytania dotyczące opieki nad przewlekle chorym pacjentem. Przekazywane Państwu informacje będą miały charakter ogólny, bez odnoszenia się do konkretnych przypadków medycznych, w których dla postawienia właściwej diagnozy niezbędny będzie bezpośredni kontakt ze specjalistą.



Dziękujemy za wysłanie wiadomości.